Banaanprakken en AI

Sinds enige tijd doe ik als vervanging van chocolade hagel plakjes banaan op mijn brood. Gisteren herinnerde ik me het advies van mijn moeder. Ze deed me als kind voor hoe je een halve banaan op brood met een vork kan prakken tot een glanzende, kleverige substantie.

Wat heeft dat met Artificial Intelligence te maken? Alles; AI is die geprakte banaan. Vóór AI, eigenlijk voordat het hele internet bestond, had informatie een eigen vorm en substantie. Ik was lid van een leesclub en als je het te lezen boek wilde hebben, kon je tweedehands boekhandels in de stad bellen en vragen of ze een exemplaar op voorraad hadden. Vervolgens ging je naar de bibliotheek om knipsels van recensies te kopiëren die ooit waren verschenen in de Leeuwarder Courant of het Leids Dagblad.

Wie nu iets wil weten, typt een prompt. Wat ooit een banaan was, krijg je voorgeprakt op je boterham. De informatie heeft zijn vorm verloren.

Medium bepaalt ook de inhoud

‘The medium is the message’ zei Marshall McLuhan, waarmee de filosoof bedoelde dat het medium zijn eigen inhoud schept. De speelfilm ontstond toen iemand doorkreeg dat je geen toneelstuk hoeft te filmen, maar dat je de camera vlakbij een gezicht kunt houden; de close-up was geboren.

Waarom is een maaltijd lekker? De ingrediënten moeten herkenbaar op je bord liggen. Het genot van het eten ontstaat ook door het contrast. Na een hapje vis een slok wijn, en dan een stevig aardappeltje, wat weer doet verlangen naar meer wijn.

Stamppot waar ook de jus al doorheen is geprakt, dat is AI. Wat zou McLuhan hierover kunnen zeggen? Volgens mij dit: ‘No message without a medium’. Artificial Intelligence is eigenlijk het oplikken van de kots van anderen.